خیلی وقتها شنیده ام از...

زنی که شوهرش ازدواج مجدد کرده و از نظر او شوهرش درختی است که اشکال ندارد دو  تا زن زیر سایه آن  بنشینند و از آن لذت ببرند.

زنی که شوهرش بد دهن است و او را کتک هم می زند و  ( زن روزی هزار بار آرزوی مرگش رامی کند )و بعد از فوت شوهر می گوید : کاشکی زبانم لال می شد و نفرینش نمی کردم ، آخه با تمام بدیهاش باز هم سایه سرم بود.

و یا دختر دم بختی که همه فکر می کنند باید ازدواج کنه چون نیاز به سایه سر داره.

اخیرا هم که توی اکثر سریالهای تلوزیونی زن برای تشکر از همسرش می گوید:خدا سایه تو را از سر من و بچه ها کم نکنه.

نمی دونم  اگر قرار باشه این خانومها توی یک جنگل که پر از درخت و سایه است زندگی کنند اونوقت از همسرانشان چه توقعی دارند .

و یا اگر شوهری  قدش  از زنش کوتاهتر بود چطور می تونه سایه سر زنش باشه ؟

با  تمام این اوصاف نمی دونم چطور می شود جمله زن و مرد مکمل یکدیگرند را  به خانومهایی با این طرز فکر آموزش داد.

کاشکی همه اینها می دونستند که (به قول خودشون) به شوهرشون به عنوان همسر (هم سر) نگاه کنند نه یک سایه سر، یا چیز دیگری.چون در غیر این صورت جلوی  رشد و ترقی همسرانشان را هم می گیرند ، امکانی که در یک زندگی مشترک هر دو طرف به آن نیاز دارند.